در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۷۰ میلادی، برنامه فضایی آپولو توانست ۶ بار انسان را به سطح ماه بفرستد. با پایان یافتن آن ماموریت‌ها، اکتشافات فضایی انسان در مدار زمین محدود شد و توجه‌ها به سمت شاتل‌های فضایی و ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی معطوف شد. تلاش‌های بعدی ناسا برای بازگشت به ماه، از جمله برنامه «صورت فلکی» (Constellation) در دهه ۲۰۰۰، به دلیل مشکلات فنی و مالی نیمه‌کاره ماندند.
با این حال، اشتیاق به بازگشت به ماه هرگز فروکش نکرد. برنامه آرتمیس با درس گرفتن از تجارب گذشته و با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، شکل گرفت. این برنامه با هدف پایدار و بلندمدت، به دنبال ایجاد یک حضور دائمی در ماه است. ماموریت آرتمیس ۱ در سال ۲۰۲۲، اولین گام بود؛ پروازی موفقیت‌آمیز اما بدون سرنشین که فضاپیمای اوریون را به مدار ماه فرستاد و بازگرداند. حالا، نوبت ماموریت آرتمیس ۲ است تا با حضور خدمه انسانی، این مسیر را برای همیشه تثبیت کند.

خدمه: ترکیب تجربه و جسارت برای یک سفر تاریخی

تیم چهار نفره فضانوردان ماموریت آرتمیس ۲، ترکیبی از فضانوردان ناسا و آژانس فضایی کانادا (CSA) هستند که قرار است اولین انسان‌هایی باشند که بعد از بیش از ۵۰ سال، به نزدیکی ماه سفر می‌کنند. این فضانوردان، ماه‌ها در سخت‌ترین شرایط تمرین کرده‌اند تا برای این سفر تاریخی آماده شوند.
رید وایزمن (فرمانده): فضانورد کهنه‌کار ناسا که پیش از این به ایستگاه فضایی بین‌المللی سفر کرده و تجربه رهبری تیم را دارد. او در طول ماموریت مسئول کنترل فضاپیما و برقراری ارتباط با مرکز کنترل روی زمین است.
ویکتور گلاور (خلبان): یکی از باتجربه‌ترین فضانوردان جوان که در ماموریت کرو-۱ به ایستگاه فضایی بین‌المللی سفر کرده است. او اولین فرد سیاه‌پوستی است که به مدار ماه می‌رود.
کریستینا کخ (متخصص ماموریت): رکورددار طولانی‌ترین پرواز فضایی برای یک زن. دانش علمی و تجربه او در محیط‌های فضایی طولانی‌مدت، برای ارزیابی سیستم‌های فضاپیما بسیار ارزشمند است.
جرمی هنسن (متخصص ماموریت): نماینده آژانس فضایی کانادا و اولین کانادایی که تا این حد در فضا به دور از زمین سفر می‌کند. او نمادی از همکاری‌های بین‌المللی در برنامه آرتمیس است.

ارسال اسم به ماه با ماموریت آرتمیس 2

سفر به ماه چگونه انجام خواهد شد؟

برای رسیدن به ماه، به ابزارهایی نیاز است که در نوع خود بی‌نظیر باشند. ماموریت آرتمیس ۲ با دو شاهکار مهندسی، موشک غول پیکر SLS و فضاپیمای اوریون، به فضا پرتاب می‌شود:

موشک SLS: قدرتمندترین موشک جهان

موشک SLS (Space Launch System) یا «سامانه پرتاب فضایی» ناسا، قدرتمندترین موشک جهان است که ناسا برای پرتاب فضاپیمای اوریون و محموله‌های سنگین‌تر به فضا ساخته است. این موشک چندین مرحله دارد:
 بوسترهای سوخت جامد: دو بوستر بزرگ که در دو طرف مرحله اصلی قرار دارند و در ۷۳ ثانیه اول پرواز، ۷۵ درصد نیروی پیشرانش را تأمین می‌کنند. این بوسترها بزرگترین بوسترهایی هستند که تا به حال ساخته شده‌اند.
مرحله اصلی: شامل چهار موتور قدرتمند RS-25 است که سوخت هیدروژن و اکسیژن مایع را می‌سوزانند. این موتورها همان‌هایی هستند که در شاتل‌های فضایی استفاده می‌شدند و حالا با قدرت بیشتری به کار گرفته شده‌اند. این مرحله به تنهایی بزرگترین مرحله اصلی موشکی است که تا به حال ساخته شده است. SLS نیروی لازم برای پرتاب اوریون و سپس پرتاب آن با سرعت بالا به سمت ماه را فراهم می‌کند.

فضاپیمای اوریون: خانه فضانوردان در اعماق فضا

فضاپیمای اوریون نسل جدیدی از فضاپیماهای ناسا است که برای ماموریت‌های فضایی عمیق طراحی شده و از سه بخش اصلی تشکیل شده است:
کپسول خدمه: جایی که فضانوردان در طول سفر خود زندگی می‌کنند. این کپسول برای مقاومت در برابر دماهای شدید (حدود ۲۷۰۰ درجه سانتی‌گراد) هنگام ورود مجدد به جو زمین طراحی شده است.
ماژول سرویس: ساخته شده توسط آژانس فضایی اروپا (ESA)، این بخش شامل تمام سیستم‌های ضروری برای بقای فضانوردان در فضا است. از سیستم‌های پیشرانش و برق گرفته تا آب، اکسیژن و سیستم‌های مدیریت حرارتی.
سیستم نجات در پرتاب: یک سیستم اضطراری که در صورت بروز هرگونه مشکل در زمان پرتاب، کپسول خدمه را از موشک جدا کرده و فضانوردان را به سلامت به زمین باز می‌گرداند. این سیستم در ماموریت آرتمیس ۲ برای اولین بار با حضور خدمه انسانی مورد آزمایش قرار خواهد گرفت.

مسیر سفر: یک سفر ۱۰ روزه به سوی ماه و بازگشت

ماموریت آرتمیس ۲ یک سفر بسیار دقیق و برنامه‌ریزی شده است. کل سفر حدود ۱۰ روز به طول می‌انجامد:
 پرتاب و مدار اولیه: موشک SLS فضاپیمای اوریون را از مرکز فضایی کندی در فلوریدا پرتاب کرده و آن را به مدار اولیه زمین می‌رساند.
آزمایش‌های مداری: در مدار زمین، فضانوردان تمام سیستم‌های فضاپیما را برای اطمینان از عملکرد صحیح آن‌ها بررسی می‌کنند.
مانور تزریق به مدار ماه (TLI): مهم‌ترین مرحله پرواز. موتورهای ماژول سرویس اوریون برای چند دقیقه روشن می‌شوند تا سرعت فضاپیما به حد کافی افزایش یابد و از جاذبه زمین فرار کرده و به سمت ماه حرکت کند.
سفر به ماه: سفر به ماه حدوداً چهار روز طول می‌کشد. در طول این مدت، فضانوردان چندین مانور کوچک را برای اصلاح مسیر انجام می‌دهند.
 مسیر بازگشت آزاد (Free-Return Trajectory): اوریون وارد مدار ماه نمی‌شود، بلکه از کنار آن عبور می‌کند. جاذبه ماه به فضاپیما سرعت کافی می‌دهد تا به صورت طبیعی به سمت زمین بازگردد. این مسیر یک “طرح پشتیبان” داخلی دارد که در صورت خرابی موتورها، فضاپیما را به صورت خودکار به زمین برمی‌گرداند.
بازگشت و فرود در اقیانوس: سفر بازگشت نیز حدوداً چهار روز طول می‌کشد. اوریون با سرعت حدود ۴۰ هزار کیلومتر بر ساعت وارد جو زمین می‌شود و پس از باز شدن چترها، در اقیانوس آرام فرود می‌آید.

اهداف علمی و آزمایش‌های حیاتی

ماموریت آرتمیس ۲ تنها یک پرواز نمایشی نیست؛ بلکه یک آزمایشگاه علمی پرنده است. فضانوردان در طول سفر، چندین آزمایش مهم را انجام می‌دهند:
 بررسی تابش‌های فضایی: فضانوردان داده‌های ارزشمندی در مورد میزان تابش‌های فضایی در عمق فضا جمع‌آوری می‌کنند. این اطلاعات برای طراحی فضاپیماهای مقاوم‌تر برای سفر به مریخ بسیار حیاتی است.
 بررسی سلامت خدمه: داده‌های پزشکی فضانوردان در طول پرواز، به دانشمندان کمک می‌کند تا تأثیرات پروازهای فضایی طولانی‌مدت بر بدن انسان را بهتر درک کنند.
آزمایش لباس‌های فضایی: لباس‌های فضایی نسل جدید که برای پیاده‌روی‌های فضایی در آینده طراحی شده‌اند، در طول این پرواز مورد ارزیابی اولیه قرار می‌گیرند.
 ارزیابی سیستم‌های پشتیبانی حیات: عملکرد سیستم‌های حیاتی مانند سیستم‌های تصفیه هوا و آب در شرایط واقعی فضا مورد بررسی قرار می‌گیرد.

فراتر از آرتمیس ۲: آینده برنامه فضایی بشر

ماموریت آرتمیس ۲ تنها یک حلقه از یک زنجیره بزرگتر است. این پرواز، سکوی پرتابی برای مأموریت‌های آتی است که هدف نهایی آن‌ها ایجاد حضور پایدار انسان در فضا است:
 ماموریت آرتمیس ۳: این ماموریت تاریخی، اولین زن و اولین فرد رنگین‌پوست را به قطب جنوب ماه می‌فرستد. در این ماموریت، از ماه نشین استارشیپ شرکت اسپیس ایکس استفاده می‌شود تا فضانوردان بتوانند بر روی ماه فرود بیایند.
ایستگاه فضایی دروازه : ناسا قصد دارد یک ایستگاه فضایی کوچک در مدار ماه بسازد. این ایستگاه به عنوان یک پایگاه موقت برای فضانوردان و

محققان عمل خواهد کرد و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا به راحتی بین دروازه و سطح ماه تردد کنند.

سفر به مریخ: با تثبیت حضور انسان در ماه، داده‌ها و تجربه‌های این برنامه، مسیر را برای سخت‌ترین و بزرگ‌ترین چالش بشر یعنی سفر به مریخ هموار می‌کند.
علاوه بر این، در چارچوب پیمان آرتمیس، ناسا با کشورهای مختلفی از جمله کانادا، ژاپن، و امارات متحده عربی همکاری می‌کند. این همکاری بین‌المللی نشان می‌دهد که اکتشافات فضایی به تلاشی جهانی تبدیل شده است.

ماموریت آرتمیس ۲ یک نقطه عطف تاریخی است که قرار است بعد از ۵۰ سال، حس کنجکاوی و شگفتی از سفر فضایی را دوباره در دل ما زنده کند. این مأموریت، سنگ بنای برنامه آرتمیس است و با آزمایش‌های حیاتی خود، نه تنها راه را برای فرود انسان بر روی ماه هموار می‌کند، بلکه برای بزرگترین ماجراجویی بشر در فضا، یعنی سفر به مریخ، زمینه‌چینی می‌کند. این پرواز نمادین، یادآور این است که وقتی انسان‌ها با هم کار می‌کنند، هیچ هدفی دور از دسترس نیست.